ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ညခ်မ္းေလးမွာ . . ကံၾကမၼာရဲ႕ ႏွင္းေငြ႕ၾကားက လက္သီးပုံးတစ္ခ်က္ကို ဘယ္သူမွ ၾကိဳမျမင္ခဲ့ၾကဘူးေလ။
အုန္းအုန္းက်က္က်က္လူေတြၾကား မီးညြန္႔မီးစြယ္ေတြက တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနတယ္ ။
အႏၱရာယ္သတိေပး အခ်က္ျပမီးေတြက တလက္လက္နဲ႔ေပါ့ ။ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ဟစ္သံေတြနဲ႔ ပူေဆြးေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ရင္ထဲကအပူမီးေတြဟာ အျပင္ဘက္ကေလာင္ေနတဲ့မီးနဲ႔ အျပိဳင္ ။
သက္စြန္႔ဆံဖ်ား တာ၀န္ေက်တဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ သတၱိေသြးေတြ ျပလိုက္ၾကတာ သူႏုိင္ငါႏုိင္ အျပိဳင္ၾကဲေနၾကေလရဲ႕ ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ ကယ္တင္ရွင္ေတြက အားလုံးထက္ပိုစေတးျပီး က်န္ရွိသူအမ်ားကို ႏွဳတ္ဆက္သြားၾကတယ္။
ျပန္တမ္းထုတ္ခ်ိန္အျပီးမွာ မိသားစုေတြ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ။ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြက စစ္ခရာမွဳတ္ ဂုဏ္ျပဳေနေပမယ့္ သူရဲေကာင္းေတြ မၾကားႏုိင္ေတာ့ျပီ။ ထာ၀ရလဲေလ်ာင္းသြားသူေတြရဲ႕ နာမည္ ေက်ာက္စာေပၚ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီရဲသည္အထိ လက္တို႔နဲ႔ေမာ္ကြန္းထိုး ။
ငါတို႔အားလုံးဟာ မ်က္ရည္စေတြကိုယ္စီသုတ္ရင္း ဂုဏ္ယူစြာ အေလးျပဳလိုက္ပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ရင္ထဲမွာ ရဲေဘာ္မေသ ေသေသာ္ငရဲမလား ဆိုတဲ့ အေျဖေတြ ရင္မွာပိုက္ ရင္ခြင္ပက္လက္နဲ႔ပဲ ငါတို႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ခဲ့ၾကတယ္။
မင္းေကာင္းရာသုကတိလားမွာပါကြာ . . . . ။
