ဒီရက္ပုိင္း ကြ်န္ေတာ္ စာေရးတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကီး အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ ၾကားထဲမွာေရးခ်င္စိတ္ရွိေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရးစရာအေၾကာင္းအရာေတြက ေခါင္းထဲမွာေတာ့ရွိေနတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္မဟုတ္ပါဘူး ေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးေတြပါ။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေခါင္းထဲေရာက္လာတာက ဧရာ၀တီ ျဖစ္ေနတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလတစ္ခုဆီက ေမခ နဲ႔ မလိခ ဆုံျပီး သန္႔ရွင္းၾကည္လင္တဲ့ ဧရာ၀တီ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္။ သူ႕အတုိင္းအတာနဲ႔သူ ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဘက္ကေန ေတာင္ဘက္ကို စီးဆင္းျမဲစီးဆင္းေနရဲ႕။ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြက ခ်င္းတြင္းတို႔ သံလြင္တို႔ေပါ့။ ဧရာ၀တီကို အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့သူေတြလဲ ရွိေသးတယ္။ သစ္ပင္ေတြန႔ဲ ေျမဆီလႊာေတြပါ။ သစ္ပင္က ေျမဆီလႊာကို ထိန္းသိမ္းေပးထားျပီး ေျမဆီလႊာက ဧရာ၀တီရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို ထိန္းသိမ္းေပးထားပါတယ္။ အခ်ိန္တစ္ခု အဲ့အခ်ိန္က ဧရာ၀တီ စျပီးအေျခပ်က္တဲ့ တစ္ေန႔ေပါ့။ ဧရာ၀တီရဲ႕ စီးဆင္းရာလမ္းေၾကာင္းမွာ လူေတြျပဳလုပ္ထားတဲ့ တံတားတစ္ခု(စစ္ကုိင္းတံတား) ကိုေဆာက္လုပ္ထားတယ္။ သူ႕အလွ်င္နဲ႔သူ စီးဆင္းေနရာက ေရလယ္တုိင္ေတြေၾကာင့္ စီးဆင္းႏွဳန္းက်သြားတဲ့အျပင္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ႏွဳံး(အနည္)ေတြက အနည္ထုိင္လာပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာျဖစ္လာတဲ့ျပသာနာကေတာ့ ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္း ေသာင္ထြန္းမွဳပါပဲ ။
ျမစ္အလယ္မွာ သဲေသာင္ေတြထြန္းလာေတာ့ ျမစ္ေၾကာင္းက နည္းနည္းေျပာင္းသြားျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီဟာ စစ္ကိုင္းတံတားေဆာက္တာ တစ္ခုေလးပဲရွိပါေသးတယ္။ လူေတြ လုိအပ္ခ်က္အရ ၊ ေဒသလိုအပ္ခ်က္အရ ေကာင္းက်ဳိးေတြရွိသလို ဆိုးက်ိဳးေတြရွိတယ္ဆုိတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ေတြးၾကည့္တာပါ။ ထားေတာ့ ဆက္ရေအာင္။ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းလဲမွဳကလဲ ေျပာသေလာက္ၾကီး မေျပာင္းေသးဘူး ။ ဘယ္ေျပာင္းမလဲဗ် ကမ္းပါးမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြက ေျမဆီလႊာကို ထိန္းသိမ္းေပးထားတာကိုး ။ ကံၾကမၼာအရ ဧရာ၀တီ ေပၚမွာ တံတားေတြကမ်ားလာတယ္။ စီးဆင္းႏွဳန္းအရင္ထက္ပုိက်လာတယ္။ သဲေသာင္ေတြအရင္ထက္ပုိထြန္းလာတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းေတြအရင္ထက္ ပိုျပီးေျပာင္းလာတယ္။
ပိုဆိုးတဲ့အခ်က္က ျမစ္ကမ္းေဘး သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ေ၀ေ၀ဆာဆာျမင္ေတြ႕ရတဲ့ဒီေန႔ ။ မနက္ျဖန္ျပန္လာၾကည့္ ဘာသစ္ပင္မွမရွိေတာ့ဘူး ပုဂၢလိကပိုင္ကုမဏီေတြက ႏုိင္ငံေတာ္က ခ်ေပးထားတဲ့ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြနဲ႔ ခုတ္ယူလွဲပစ္လိုက္တာပါပဲ။ ထုိ႔အတြက္လဲ မည္သည့္အက်ိဳးခံစားခြင့္မွ မရတဲ့အျပင္ ဧရာ၀တီခမ်ာ သူငယ္ခ်င္းေျမဆီလႊာနဲ႔ အုပ္ထိန္းသူသစ္ပင္မ်ားကို ဆုံးရွံဳးခဲ့ရတဲ့အျပင္ သူကိုယ္တုိင္လဲ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကိဳးစားေနၾကရပါတယ္။ ဧရာ၀တီဘက္က ရပ္တည္ေပးခဲ့တဲ့သူေတြအတြက္လဲ ဟိုေန႔ကတင္ ျပစ္တင္ရွဳံ႕ခ်ခံရပါတယ္။ ‘ကိုယ့္တာကိုယ္ လုံပေစ၊ ေရႊသမင္ဘယကထြက္ မင္းၾကီးတာက ထြက္’ ဆုိသလိုပါပဲဗ်ာ။ ဘယ္သူမွမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ လူအနည္းစုေကာင္းစားေရးအတြက္ ဧရာ၀တီက စေတးေပးရမယ္ဆိုတာကေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ထင္မိပါတယ္။ ‘သူ႔ဆန္စားလွ်င္ ရဲရမည္’ ဧရာ၀တီဆီကယူထားသူေတြ ဧရာ၀တီကို ကာကြယ္ေပးၾကရမည္။ ဘယ္သူမွတာ၀န္ရွိလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႕မွာဘာတာ၀န္ၾကီးပဲရွိေနရွိေန ဧရာ၀တီကို ရွင္သန္ေစဖုိ႔အတြက္ေတာ့ အားလုံးမွာ တာ၀န္ရွိတယ္။
လူ႕ေဘာင္ကို တာ၀န္က တြန္းအားေပးထားသည္။ ပ်က္မလား၊ ေနျမဲအတုိင္းလား၊ ျမင့္မားတိုးတက္မလား ဆုိသည္မွာ တာ၀န္အျပည့္မထမ္းလွ်င္ ပ်က္သည္၊ တာ၀န္ေက်ရုံမွ်ထမ္းလွ်င္ ေနျမဲအတုိင္းျဖစ္မည္၊ လိုလိုလားလားႏွင့္ ပိုေကာင္းေအာင္ထမ္းေဆာင္လွ်င္ တိုးတက္မည္ပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႔နီတိႏွင့္ လူသားခံယူခ်က္ကို ၾကည့္လွ်င္ တာ၀န္သိစိတ္သည္ သူ႔ဆန္စားရဲရေသာ အျဖစ္ထက္အမ်ားၾကီးပုိမိုျမင့္ျမတ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။
Sep
21
2011
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လမ္းလႊဲမ်ား
Advertisement
