ကြ်န္ေတာ္ အခုေလာေလာဆယ္ သုံးေနတဲ့ PC ကို ဘာရယ္ဟုတ္ပါဘူး ဒီဇိုင္းေလးဆြဲၾကည့္မိတာပါ. . ။
ရပ္တန္႔သြားေသာ အသက္ရွဴသံမ်ား
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ညခ်မ္းေလးမွာ . . ကံၾကမၼာရဲ႕ ႏွင္းေငြ႕ၾကားက လက္သီးပုံးတစ္ခ်က္ကို ဘယ္သူမွ ၾကိဳမျမင္ခဲ့ၾကဘူးေလ။
အုန္းအုန္းက်က္က်က္လူေတြၾကား မီးညြန္႔မီးစြယ္ေတြက တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနတယ္ ။
အႏၱရာယ္သတိေပး အခ်က္ျပမီးေတြက တလက္လက္နဲ႔ေပါ့ ။ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ဟစ္သံေတြနဲ႔ ပူေဆြးေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ရင္ထဲကအပူမီးေတြဟာ အျပင္ဘက္ကေလာင္ေနတဲ့မီးနဲ႔ အျပိဳင္ ။
သက္စြန္႔ဆံဖ်ား တာ၀န္ေက်တဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ သတၱိေသြးေတြ ျပလိုက္ၾကတာ သူႏုိင္ငါႏုိင္ အျပိဳင္ၾကဲေနၾကေလရဲ႕ ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ ကယ္တင္ရွင္ေတြက အားလုံးထက္ပိုစေတးျပီး က်န္ရွိသူအမ်ားကို ႏွဳတ္ဆက္သြားၾကတယ္။
ျပန္တမ္းထုတ္ခ်ိန္အျပီးမွာ မိသားစုေတြ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ ။ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြက စစ္ခရာမွဳတ္ ဂုဏ္ျပဳေနေပမယ့္ သူရဲေကာင္းေတြ မၾကားႏုိင္ေတာ့ျပီ။ ထာ၀ရလဲေလ်ာင္းသြားသူေတြရဲ႕ နာမည္ ေက်ာက္စာေပၚ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီရဲသည္အထိ လက္တို႔နဲ႔ေမာ္ကြန္းထိုး ။
ငါတို႔အားလုံးဟာ မ်က္ရည္စေတြကိုယ္စီသုတ္ရင္း ဂုဏ္ယူစြာ အေလးျပဳလိုက္ပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ရင္ထဲမွာ ရဲေဘာ္မေသ ေသေသာ္ငရဲမလား ဆိုတဲ့ အေျဖေတြ ရင္မွာပိုက္ ရင္ခြင္ပက္လက္နဲ႔ပဲ ငါတို႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ခဲ့ၾကတယ္။
မင္းေကာင္းရာသုကတိလားမွာပါကြာ . . . . ။
Tropico 3
ဒီဂိမ္းေလးကိုေတာ့ျဖင့္ အခုတေလာ ေဆာ့ေဆာ့ေနတာ မဆိုးဘူးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္ ။ ကြ်န္းေလးတစ္ကြ်န္း ေပၚမွာ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ကို တည္ေဆာက္ရတာျဖစ္ပါတယ္ ။ လြယ္ေတာ့မလြယ္ပါဘူး ။ လယ္သမား ၊ အလုပ္သမား ၊ ပညာတတ္လူတန္းစား ၊ အထက္တန္းလႊာ ၊ အားလုံးအလုံးကို ေယဘုယ်က်က် ထိန္းခ်ဳပ္ကစားရပါတယ္ ။ ဇာတ္လမ္းအတုိင္းေဆာ့မယ္ဆုိရင္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြဘာေတြပါ လုပ္ေပးရျပီး လူတန္းလႊာအမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ ကတိက၀တ္ေတြ စီမံကိန္းေတြ ခ်ျပျပီးမွေဆာ့ရပါတယ္ ။ နည္းနည္းေတာ့ ရွဳပ္ေပမဲ့ (အခ်ိန္အၾကာၾကီးကစားရမယ္ဆုိေပမယ့္) ေတာ္ေတာ္ ေဆာ့လို႔ေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္ ။
Trauma
ထိုေန႔က ေနပူသည္ ။ ထိုေန႔မွာပဲ မိုးရြာသည္ ။ ထိုေန႔မွာပင္ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ႏွင့္ ေအးလာခဲ့ဖူးသည္။
ထြက္သက္ႏွင့္ ၀င္သက္တို႔ၾကားတြင္ ဘ၀ရွိခဲ့ဖူးသည္ ။ ထြက္သက္ႏွင့္ ၀င္သက္တို႔ၾကားမွာပင္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ဖူးသည္ ။ လုံျခဳံမွဳရွိတဲ့ေနရာမွာ ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ဖူးသလို ေၾကာက္ရြံ႕မွဳၾကီးစိုးေနခ်ိန္မွာပင္ လုံျခံဳခဲ့ဖူးသည္ ။
ရွိေစေတာ့ ‘ေရႊ’ ။ ငါကိုယ္တုိင္လည္း နင့္အေပၚ ပုံအပ္ေပးဖူးသူ တစ္ေယာက္မို႔။
တိမ္ေပၚမွာပဲ ေကာက္ေၾကာင္းျခစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ ေလတိုက္ႏွဳန္းေျပာင္းလဲလာေတာ့ ငါကိုယ္တုိင္ ဘယ္ေရာက္သြားလို႔သြားတယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူးေလ ။
တကယ္ဆို နင္လဲ ေနရာတက် ၊ ငါလဲ အတည္တက် ျဖစ္ရေတာ့မွာေလ ။ စိတ္ကိုကုစားဖို႔အတြက္ ၃၆၅ ရက္တိတိ ငါ့ကိုယ္ငါ လွည့္စားဖူးရဲ႕ ။ အစီအစဥ္မက်ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ္။
ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတယ္ . . . . . ။ ရူးရူးမိုက္မိုက္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါတယ္ ။ ပင္လယ္ကိုျဖတ္ ၊ ေတာင္ေတြကိုေက်ာ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ကမၻာတစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္လည္ဖို႔ကို ထုိင္ေစာင့္ေနရတာေတာင္ စိတ္သိပ္မရွည္ခ်င္ဘူး ။
တံခါးတစ္ခ်ပ္ပဲျခားေပမယ့္ ဟိုဘက္နဲ႕ ဒီဘက္ ေသာ့ကိုယ္စီ ခတ္ထားၾကတာေလ ။ ႏွလုံးသားႏုႏုကို ေက်ာက္စက္နဲ႔စားလိုက္သလို နင့္နာမည္ေတြဆူညံ ၊ ႏွလုံးေသြးတို႔ကရဲခနဲ ၊ သံေယာဇဥ္လက္က်န္က တည္းတည္းက်န္ေတာ့တယ္။
နင့္အတြက္ စာအုပ္တစ္အုပ္သာ ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ ဘာမွမေရးရေသးတဲ့ စာရြက္လြတ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ခ်င္သလို နင့္နာမည္အျပည့္ေရးထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လဲ ျဖစ္ခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္ ။
ကပၸလီပင္လယ္ျပင္မွာ မုန္တုိင္းရွိတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိပါ ။ မနက္စာစားျပီးျပီလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ ။ မေန႔ညက အိပ္ခဲ့ရလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ ။ ျပႆဒါးလား ရက္ရာဇာလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ ။ ျပန္လည္မေတြးရဲ၍ ေမ့ပစ္ခဲ့ဘူးသည္ ။
ထိုေန႔က ေနပူသည္ . . . . . . . . . . . ။
ထိုေန႔မွာပဲ မိုးရြာသည္. . . . . . . . . . ။
ထိုေန႔မွာပင္ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ႏွင့္ ေအးလာခဲ့ဖူးသည္ ။
Notes
အေတြး
ေလယာဥ္ပ်ံေပၚက လူတစ္ေယာက္ ေျမၾကီးကို ငုံၾကည့္ျပီး သူဘယ္ေလာက္ျမင့္ေနလဲဆိုတာ ေတြးေနတယ္ ။
ကားတစ္စီးေပၚက လူတစ္ေယာက္ ေျမၾကီးကို ငုံၾကည့္ျပီး သူဘယ္ေလာက္ျမန္ေနလဲဆိုတာ တြက္ေနမယ္ ။
ေျမၾကီးေပၚက လူတစ္ေယာက္ ေျမၾကီးကို ငုံၾကည့္ျပီး သူဘယ္လမ္းသြားေနလဲဆုိတာ စဥ္းစားေနလိမ့္မယ္ ။
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = Continue reading
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လမ္းလႊဲမ်ား
ဒီရက္ပုိင္း ကြ်န္ေတာ္ စာေရးတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကီး အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ ၾကားထဲမွာေရးခ်င္စိတ္ရွိေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရးစရာအေၾကာင္းအရာေတြက ေခါင္းထဲမွာေတာ့ရွိေနတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္မဟုတ္ပါဘူး ေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးေတြပါ။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေခါင္းထဲေရာက္လာတာက ဧရာ၀တီ ျဖစ္ေနတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလတစ္ခုဆီက ေမခ နဲ႔ မလိခ ဆုံျပီး သန္႔ရွင္းၾကည္လင္တဲ့ ဧရာ၀တီ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္။ သူ႕အတုိင္းအတာနဲ႔သူ ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဘက္ကေန ေတာင္ဘက္ကို စီးဆင္းျမဲစီးဆင္းေနရဲ႕။ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြက ခ်င္းတြင္းတို႔ သံလြင္တို႔ေပါ့။ ဧရာ၀တီကို အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့သူေတြလဲ ရွိေသးတယ္။ သစ္ပင္ေတြန႔ဲ ေျမဆီလႊာေတြပါ။ သစ္ပင္က ေျမဆီလႊာကို ထိန္းသိမ္းေပးထားျပီး ေျမဆီလႊာက ဧရာ၀တီရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို ထိန္းသိမ္းေပးထားပါတယ္။ အခ်ိန္တစ္ခု အဲ့အခ်ိန္က ဧရာ၀တီ စျပီးအေျခပ်က္တဲ့ တစ္ေန႔ေပါ့။ ဧရာ၀တီရဲ႕ စီးဆင္းရာလမ္းေၾကာင္းမွာ လူေတြျပဳလုပ္ထားတဲ့ တံတားတစ္ခု(စစ္ကုိင္းတံတား) ကိုေဆာက္လုပ္ထားတယ္။ သူ႕အလွ်င္နဲ႔သူ စီးဆင္းေနရာက ေရလယ္တုိင္ေတြေၾကာင့္ စီးဆင္းႏွဳန္းက်သြားတဲ့အျပင္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ႏွဳံး(အနည္)ေတြက အနည္ထုိင္လာပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာျဖစ္လာတဲ့ျပသာနာကေတာ့ ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္း ေသာင္ထြန္းမွဳပါပဲ ။
ျမစ္အလယ္မွာ သဲေသာင္ေတြထြန္းလာေတာ့ ျမစ္ေၾကာင္းက နည္းနည္းေျပာင္းသြားျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီဟာ စစ္ကိုင္းတံတားေဆာက္တာ တစ္ခုေလးပဲရွိပါေသးတယ္။ လူေတြ လုိအပ္ခ်က္အရ ၊ ေဒသလိုအပ္ခ်က္အရ ေကာင္းက်ဳိးေတြရွိသလို ဆိုးက်ိဳးေတြရွိတယ္ဆုိတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ေတြးၾကည့္တာပါ။ ထားေတာ့ ဆက္ရေအာင္။ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းလဲမွဳကလဲ ေျပာသေလာက္ၾကီး မေျပာင္းေသးဘူး ။ ဘယ္ေျပာင္းမလဲဗ် ကမ္းပါးမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြက ေျမဆီလႊာကို ထိန္းသိမ္းေပးထားတာကိုး ။ ကံၾကမၼာအရ ဧရာ၀တီ ေပၚမွာ တံတားေတြကမ်ားလာတယ္။ စီးဆင္းႏွဳန္းအရင္ထက္ပုိက်လာတယ္။ သဲေသာင္ေတြအရင္ထက္ပုိထြန္းလာတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းေတြအရင္ထက္ ပိုျပီးေျပာင္းလာတယ္။
ပိုဆိုးတဲ့အခ်က္က ျမစ္ကမ္းေဘး သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ေ၀ေ၀ဆာဆာျမင္ေတြ႕ရတဲ့ဒီေန႔ ။ မနက္ျဖန္ျပန္လာၾကည့္ ဘာသစ္ပင္မွမရွိေတာ့ဘူး ပုဂၢလိကပိုင္ကုမဏီေတြက ႏုိင္ငံေတာ္က ခ်ေပးထားတဲ့ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြနဲ႔ ခုတ္ယူလွဲပစ္လိုက္တာပါပဲ။ ထုိ႔အတြက္လဲ မည္သည့္အက်ိဳးခံစားခြင့္မွ မရတဲ့အျပင္ ဧရာ၀တီခမ်ာ သူငယ္ခ်င္းေျမဆီလႊာနဲ႔ အုပ္ထိန္းသူသစ္ပင္မ်ားကို ဆုံးရွံဳးခဲ့ရတဲ့အျပင္ သူကိုယ္တုိင္လဲ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကိဳးစားေနၾကရပါတယ္။ ဧရာ၀တီဘက္က ရပ္တည္ေပးခဲ့တဲ့သူေတြအတြက္လဲ ဟိုေန႔ကတင္ ျပစ္တင္ရွဳံ႕ခ်ခံရပါတယ္။ ‘ကိုယ့္တာကိုယ္ လုံပေစ၊ ေရႊသမင္ဘယကထြက္ မင္းၾကီးတာက ထြက္’ ဆုိသလိုပါပဲဗ်ာ။ ဘယ္သူမွမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ လူအနည္းစုေကာင္းစားေရးအတြက္ ဧရာ၀တီက စေတးေပးရမယ္ဆိုတာကေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ထင္မိပါတယ္။ ‘သူ႔ဆန္စားလွ်င္ ရဲရမည္’ ဧရာ၀တီဆီကယူထားသူေတြ ဧရာ၀တီကို ကာကြယ္ေပးၾကရမည္။ ဘယ္သူမွတာ၀န္ရွိလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႕မွာဘာတာ၀န္ၾကီးပဲရွိေနရွိေန ဧရာ၀တီကို ရွင္သန္ေစဖုိ႔အတြက္ေတာ့ အားလုံးမွာ တာ၀န္ရွိတယ္။
လူ႕ေဘာင္ကို တာ၀န္က တြန္းအားေပးထားသည္။ ပ်က္မလား၊ ေနျမဲအတုိင္းလား၊ ျမင့္မားတိုးတက္မလား ဆုိသည္မွာ တာ၀န္အျပည့္မထမ္းလွ်င္ ပ်က္သည္၊ တာ၀န္ေက်ရုံမွ်ထမ္းလွ်င္ ေနျမဲအတုိင္းျဖစ္မည္၊ လိုလိုလားလားႏွင့္ ပိုေကာင္းေအာင္ထမ္းေဆာင္လွ်င္ တိုးတက္မည္ပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႔နီတိႏွင့္ လူသားခံယူခ်က္ကို ၾကည့္လွ်င္ တာ၀န္သိစိတ္သည္ သူ႔ဆန္စားရဲရေသာ အျဖစ္ထက္အမ်ားၾကီးပုိမိုျမင့္ျမတ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။
ေႏြရာသီသို႔ . . .
ျမင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ နင့္ေဘးနားမွာရွိေနတဲ့ ငါ့ကိုတစ္ခ်က္ေလာက္ ေမးၾကည့္ေပးပါ့လား ။ နင္ဘာေမးေမး ငါဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ထဲမရွိျဖစ္တာ နင္ယုံပါ ။ ငါ ငါ့အတြက္ေနရာတစ္ေနရာေလာက္ပဲ ငါလိုက္ရွာေနတာပါ ။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ နင္သာငါ့ ဒိုင္ယာရီထဲက စကားလုံးေတြျဖစ္ခဲ့သလို ၊ နင္သာ ဘ၀မွာ အၾကာရွည္ဆုံးေသာ ဆုေတာင္းေပးသူတစ္ေယာက္ပါ ။ တျခားဘယ္အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလို႔နင္ျငင္းခဲ့ရင္ ႏွဳတ္ဆိတ္ေနေပးမဲ့သူက ငါပဲျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ဆုိတာ ။ နင္ၾကိဳက္ရဲ႕လား ။
တစ္စုံတစ္ခုက ငါတို႔သြားမဲ့လမ္းမွာ ပိတ္ထားခဲ့မယ္ ။ အဲ့ဒီတစ္ခုခုကိုပဲ ငါတို႔ ျဖိဳခြင္းသြားခဲ့ၾကရလိမ့္မယ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ တျခားလမ္းကိုပဲ ေရြးရေတာ့မွာ ။ ေရာ့ခ္မလိုပါဘူး ၊ ဂ်က္စ္လဲမလိုပါဘူး ၊ မဒ္ဒယ္ေတြ ေအာ္တာေတြ အသာထား နင့္အသံပဲ ငါ့ဘ၀ရဲ႕ ဆည္းလည္းပါ ။ ေက်ာက္စက္ေရ တစ္မိုးေအာက္ေရာက္ေနသလို ဘယ္လိုတားတား သိပ္သည္းထုထည္ၾကီးမ်ားတဲ့ ေက်ာက္သားၾကားက ေဖာက္ထြင္းလာတဲ့ ေရတစ္စက္လိုပဲ ငါဟာ အျမဲတမ္းေအးျမေနမွာပါ ။ အေရာင္ေျပာင္းတတ္တဲ့သူေတြၾကားက ငါ့ဓေလ့ေတြ ယဥ္ေက်းမွဳကိုယ္စီဆြဲကိုင္ထားတဲ့ အတၱေကာင္ေတြၾကားမွာ ငါဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ႏူးညံ့မသြားႏုိင္ေပမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္ကို နမ္းရွိဳက္လို႔ရေအာင္ ငါ ပ်ိဳးထားတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြက ဘ၀မွာ အခ်စ္ကို အမွားလို ကိုးကြယ္ေနသူေတြရွိသလို အခ်စ္ကို တမ်ိဳးယူ စားသုံးေနၾကသူေတြလဲရွိရဲ႕ ။ လိုအပ္မယ္ဆုိရင္ ငါ့ကို စားပါ . ။ မီးခိုးေတြ အထက္ကို တည့္တည့္တက္ေစခ်င္တဲ့အခါမွာ ေလျငိမ္ေပးမွျဖစ္သလိုပါပဲ ။ အမွားအမွန္ ငါမခြဲျခားႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ ကံတရားကလဲ ဆန္းလွေပရဲ႕ ။
ေစာင့္ၾကည့္ဖူးတဲ့ လျပည့္ညလိုပါပဲ သူမမရွိေတာ့ရင္ . . . . ။
မနက္ေရာက္တဲ့အထိ ငါလြမ္းဖ်ားဖ်ားဖူးတယ္ ။ ျပန္ေကာင္းေတာ့ ငါဘာကိုမွ မမွတ္မိေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း ၊ သူ႕႔နာမည္ ၊ သူ႕အသံ ၊ အားလုံးအားလုံးေပါ့ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ်အားလုံးကို မသိစိတ္ နဲ႕ သိစိတ္ ၾကားမွာ ေ၀ခြဲမရရင္း သတိရတခ်က္မရတခ်က္နဲ႔ေပါ့ ။
လြန္ေလျပီးေသာ စကၠန္႔အခ်ိဳ႕က စကားလုံးေတြ ငါမသိေတာ့ . . . . .
လြန္ေလျပီးေသာအတိတ္က ခ်စ္သူ ငါမသိေတာ့ . . . . . . .
လြန္ေလျပီးေသာ ဘ၀ ငါမမွတ္မိေတာ့ . . . . . . . . .
အလင္းထဲက လူတစ္ေယာက္ကို အေမွာင္ထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္သလိုပါပဲ ဒါေပမယ့္ ငါ့လိပ္ျပာ ငါလုံတယ္။
နင္ေနတဲ့ဆီမွာ နီယြန္ေတြထြန္းကားခ်ိန္ကေပါ့ ငါ ဖေယာင္းတုိင္မီးနဲ႔ပဲ ထုိင္လြမ္းတယ္ ။
နင္ေနတဲ့ဆီမွာ အထပ္ျမင့္တိုက္ေတြ ထြန္းကားတုန္းကေပါ့ ငါ လမ္းေဘးကေနပဲ ထုိင္လြမ္းတယ္ ။
နင္ေနတဲ့ဆီမွာ ရာသီဥတုသာယာတုန္းကေပါ့ ငါ မိုးသည္းထဲမွာထုိင္ငုိခဲ့ဖူးတယ္ ။
အစကေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ အေမွာင္ထဲမွာ အလင္းေပ်ာက္ေနတယ္လို႔ ထင္ထားတာ ၊ အမွန္ေတာ့ ငါဟာ အေမွာင္ထဲမွာကို အေမွာင္ေပ်ာက္ေနတာပါ ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ မွတ္မိတယ္ ေရႊတိဂုံ . . . ။
မွတ္မိတယ္ ရန္ကင္း ၊
မွတ္မိတယ္ ေတာင္ဥကႅာ ၊
မွတ္မိတယ္ တက္စ္စီ ၊
မွတ္မိတယ္ ကုကၠိဳင္းမီးပိြဳင့္ ၊
မွတ္မိတယ္ feel ၊
အိပ္မက္လိုပါဘဲ အတိတ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏုိင္တဲ့ အိပ္မက္အေဟာင္းတစ္ခုပါ ။ ငါမွတ္မိသမွ်အားလုံးကို နင္ေမ့ျပီး ျပန္လာပါ ။ (တခ်ိန္က ေႏြရာသီသို႔) . . . ။
အခုမွ ေျပာျဖစ္တဲ့ အတိတ္ကလက္ေရး
ကုိယ့္အတြက္ မပြင့္မွန္း
သိပါရဲ ့…….
ကုိယ္ က လည္း
မ်က္ရည္ကုိပဲ ငုိမိတယ္
မိမြန္
ေခၚသံေတြ မၾကားရေတာ့တဲ့အခါ
ပင္လယ္ ဟာ သူ ့အလုိလုိ
ျငိမ္းဆိတ္သြားမွာပါ…..
နာရီေတြ က အိမ္မျပန္တတ္ၾကဘူးတဲ့
ငါေတာ့ ရူးခ်င္တာပဲ
မိမြန္
လြဲေခ်ာ္ရုံ သက္သက္ပဲ ငါတုိ ့ေ၀းခဲ့ၾက
အေမွာင္ရွ ထားတဲ့ ညဟာ အိမ္မက္ငတ္ေနတုန္းပဲ
တိမ္ေတြ ရဲ ့ အစြန္း ႏွစ္ဖက္မွာ
ငါ့တုိ ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဟာ ခ်ိတ္ဆက္ လုိ ့
ကုိယ့္အဖ်ား နဲ ့ကုိယ္
ေဆးထုိးမွားခဲ့ၾကေပါ့…..
ဧရိယာျပင္ပ ဆုိတဲ့
ဓာတ္ပုံထဲက အသံ က
နံရံေတြ ေပၚ
တံတုိင္းေတြေပၚ
အခန္းထဲကဗလာစာရြက္ အလြတ္ေတြေပၚ
ျပန္ ့………က်ဲ ………ပဲ့………..က်
ကြ်န္ေတာ္ က သူ ့အတြက္ ဒုတိယ လူ
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ခဲ့……..
သူ ့အသက္ရူသံ ေၾကာင့္
ဒီဒဏ္ရာေတြ ကုိ လည္း မတင္းတိမ္ဘူး…. ။
ကုိယ္ေပၚမုိးထားတဲ့ သူ ့အရိပ္ထဲ
အဆိပ္ဖဲ ေတြ ပြင့္တယ္….
ေနေလာင္ထားလုိ ့ ငန္တဲ့ ပင္လယ္အေၾကာင္း
သူ မသိရွာ ဘူး မိတ္ေဆြ…….
ေျပာျပေပးလုိက္ပါ !
အခုဆုိတာ ေနာက္လာမယ့္ႏွစ္ၾကရင္ အတိတ္ဆုိ ျပီး
အနာဂတ္ကုိေမွ်ာ္ၾကည့္မိတာပါ လုိ ့……. ။ ။ ။ ။
သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဴလိုင္ ဆီကေန ၾကိဳက္လို႔ကူးထားတဲ့ ကဗ်ာပါ ။
ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္
အဓြန္႔ရွည္ေသာ ကာလအတြင္း
ဆည္းဆာတို႔ ေျမျပင္ေပၚခို၀င္ေစ…
သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ ေလေျပတို႔၏
ရယ္ေမာသံကိုၾကားရေစမည္….။
ေလာကတစ္ခုလုံးေမြးပ်ံ႕သြားေစရန္
ခ်စ္ျခင္းက တာ၀န္ယူပါ၏
အိပ္မက္ကဲ့သို႔
ေရွ႕ကထြက္မသြားပါႏွင့္
တလွမ္းခ်င္းလာေလာ့ သိမ္ေမြ႕ျခင္းမ်ား ။
အို….ေမာ္ဒန္ေလာက ၊
ရင္မွာခံစားရတာေတြကို တဆင့္ေျပာေပးပါ။
၁၃ ေသာၾကာ ျပသာဒါး
မိုးသားေတြ ေကာင္းကင္ယံမွာ တေျဖးေျဖး တရိပ္ရိပ္တက္လာၾကျပီ ။ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ရင္ ေကာင္းကင္ျပာတျခမ္း ၊ တိမ္တုိက္တျခမ္း ။ အလင္းတျခမ္း ၊ အေမွာင္တျခမ္း ။ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးဟာ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ပိုင္ဆုိင္သမွ်ကို တိမ္ညိဳတိမ္လိပ္တို႔က ဖုံးအုပ္ျပီး မိုးသီးမိုးေပါက္ေတြအျဖစ္ က်ဆင္းလာတယ္ ။
သူ မ်က္လုံးကို စုံမွိတ္ျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ေခါင္းကို ခါရမ္းေနမိတယ္ ။ လက္ထဲမွာကိုင္ထားမိတာက ရြက္စုတ္ျပကၡဒိန္က ဒီေန႔ေန႔စြဲန႔ဲ ေအာက္ေျခမွာက ျပသာဒါး ၊ နဂါးေခါင္းက သူ႕ဘက္မွာ ။ သူမ လက္ထပ္သြားျပီ ။
ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းက ေတာင္ညိဳေတြကိုၾကည့္အုံးမလား တိမ္ေတြေၾကာင္းကြက္တိကြက္ၾကားအရိပ္က်ေနတယ္ ။ ဘာတစ္ခုမွျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၊ နားလည္မွဳကိုယ္စီေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ ၊ သစၥာနဲ႔ေမတၱာတရားေတြ ေမ့ပစ္ႏုိင္ဖုိ႕ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔ စီးကရက္တစ္လိပ္ထုတ္ျပီး မီးျငိမိျပန္ေတာ့ သက္ျပင္းသဲ့သဲ့ ေျဖးေျဖးခ် ျပန္ၾကားေယာင္မိတာက သူမရဲ႕စကား ခ်က္ျခင္းဆုိသလို သူ မီးျငိလက္စ စီးကရက္ကို လြင့္ပစ္ျပီး နင္းေျခမိလ်က္သားျဖစ္ေနျပီ ။
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
မိုးတိမ္တိုက္ေတြ အဆုပ္လိုက္ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံ၀ဲေနစဥ္ ဟိုး . . . တစ္ခ်ိန္က ။ သူမ စာရြက္တခ်ိဳ႕ကိုင္ေဆာင္ထားလို႔ အရာရာၾကီးျမတ္ျခင္းလို႔ ခံယူထားတဲ့ေန႕ ။ ႏုိင္ငံျခားတကၠသိုလ္တစ္ခုက စေကာလားရွစ္စာေမးပြဲကို သူမ ေအာင္ျမင္လာတဲ့ေန႔ေပါ့ ။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔ ေရာျပြန္းေနတဲ့ သူမမ်က္ႏွာ အျပံဳးပန္းတစ္ရာမက ပြင့္ဖူးခဲ့တယ္ ။ သူက သူမ ေအာင္ျမင္မွဳေတြအတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာသိမ္းထားတဲ့ ဘာသာရပ္တခ်ိဳ႕မွာ စာေမးပြဲက်ခဲ့တယ္ဆိုတာ သူ သိေနခဲ့တယ္ ။ သူ ေအာင္စာရင္းကို ရင္နဲ႔ရင္းျပီးၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ သူမအတြက္ ၀မ္းေျမာက္မွဳေတြကို မပ်က္သုန္းမသြားေအာင္ ဘယ္သူမွဖြင့္ၾကည့္လို႔မရမဲ့ေနရာတစ္ေနရာမွာ ရင္တစ္ျခမ္းေဟာင္းေလာင္းပြင့္ခံျပီး သိမ္းထားခဲ့မိတယ္ ။ ဆုံေနၾကေနရာေလးကျပန္ေတာ့ အဓိပါယ္မဲ့စြာ ဒိုင္ယာရီထဲ သူမ နာမည္ေတြ စာမ်က္ႏွာ ၆ မ်က္ႏွာေလာက္ မရပ္မနား ေရးေနမိတဲ့ သူ႕ကိုယ္သူ နားမလည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး ။ ဘာပဲေျပာေျပာပါ သူမ ေနာက္ ၂ ပတ္္ ေနရင္ သူ႕ကိုထားျပီး ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနထုိင္ရေတာ့မယ္ ၊ သူ သူမကို နားလည္ခ်င္တယ္ ။ သူ သူမကို စိတ္ခ်ေစခ်င္တယ္ ။ သူ သူမကို ေအာင္ျမင္ေစခ်င္တယ္ ။ သူ သူမကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္ ။ အေတြးတို႔က သူ႕ ေခါင္းထဲ ဥဒဟုိ သြားလာေနၾကတယ္ ။ အမွတ္တမဲ့ သူ ျပကၡဒိန္ကို ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ မနက္ျဖန္ ၁၄ ရက္ေန႔ (တနင္းလာေန႔) ။
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
၂၅-၃-၂၀၁၀
မိုးေကာင္းကင္ ၾကည္လင္ျပီး သာယာေနတယ္ ။ သူ႕ ရင္ထဲမွာ အမည္မေဖာ္ႏုိင္တဲ့ မိုးတိမ္ေတြ အုံ႕ဆုိင္းေနတယ္ ။ သူမကို မေန႔က ေလဆိပ္ကိုလိုက္မပို႔ေတာ့ဘူးေျပာခဲ့မိေပမယ့္ ဒီမနက္က်ေတာ့ သူမ အစစအရာရာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ သူမအိမ္ကို အေစာၾကီးေရာက္ေနမိတယ္ ။ သူမ ေမ့မက်န္သင့္တာေတြ အကုန္ျပန္စစ္ေပးရင္းနဲ႔ သူမ မ်က္ႏွာ ခဏခဏခိုးခိုးၾကည့္မိတယ္ ။ သူမကေတာ့ သူ ခိုးၾကည့္ေနတာကိုေတြ သတိထားမိခ်င္မွထားမိမယ္ ။ သူမ အလြန္ စိတ္လွဳပ္ရ်ားေနတာကိုး ။ သူနားလည္ပါတယ္ ။ Terminal ထဲထိ သူမ၀င္ေတာ့ပဲ ကားေပၚမွာပဲေစာင့္ေနခဲ့ဖုိ႕ လုပ္ေပမယ့္ သူမ က အတင္းေခၚလို႔ လိုက္သြားခဲ့ရပါတယ္ ။ သူမအေမက မွာလုိက္ သူမ က သူမအေမကို မွာလိုက္နဲ႔ ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္နီးတဲ့အခ်ိန္အထိ မျပီးၾကေသးပါဘူး ။ သူမ စီးနင္းလိုက္ပါသြားမဲ့ ေလယာဥ္ၾကီးက ရပ္နားရမဲ့ေနရာမွာ ရပ္ထားေနျပီ ။ သူ ေလယာဥ္ၾကီးကို ၾကည့္ရင္း ခ်က္ခ်င္း မနာလိုျဖစ္လာမိတယ္ ။ သူမ အေမနဲ႕ေျပာဆုိျပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ဆီကို လွည့္လာျပီး သူမ အဆင္ေျပေအာင္ေနမွာျဖစ္ေၾကာင္း ၊ သူ႕ကို ေဆးလိပ္ေတြ မေသာက္သင့္ေတာ့ေၾကာင္း ၊ သူ႕ကို လိမ္လိမ္မာမာေနဖို႔အေၾကာင္း ေတြသူမ ေျပာေနေပမယ့္ ။ သူ ေခါင္းျငိမ့္မိလား မျငိမ့္မိလားမေသခ်ာေပမယ့္ သူမ ေနာက္ဆုံးေျပာသြားတဲ့ သူမ အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္ ၊ သူ႕ကို သတိရေနမယ္ ဆိုတာပဲ ထပ္ခါထပ္ခါၾကားေနမိတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ သူမ တေျဖးေျဖး သူ႕ အိပ္မက္ေတြထဲက ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္ ။
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
